Frommerich

Falamos de clásicos " mainstream "? Como supoñemos que non liches o libro nin viches o filme (non sei onde estarías metido), imos comentar así por enrriba. “ Fight Club” é, ao meu parecer, unha das obras mestras de David Fincher . Empeza cunha técnica narrativa (voz en off en primeira persoa) idéntica á do libro no que se basea ( Fight Club, de Chuck Palahniuk ). Cóntanos a vida insípida e aburrida de Jack (Edward Norton ), ou polo menos imos sobrepoñer que se chama Jack, xa que nunca queda claro, quen a pesar de ter un gran apartamento e un emprego que lle permite viaxar con frecuencia, sente un profundo baleiro existencial, o que lle converte nun infeliz. Jack representa o bucle consumista e ordinario que che converte en escravo dun estilo de vida totalmente artificial. Ademais, o noso prota padece de insomnio, e para conciliar o sono comeza a frecuentar (por recomendación do seu médico) grupos de autoaxuda para enfermos crónicos ou terminais, o que curiosamente ...

Que mellor maneira de inaugurar este blog que comentando unha das películas máis épicas dos últimos anos? A ver, que ten tres anos, pero tal e como anda a sétima arte... Ademáis, cantas obras de tal tamaño dos últimos tres anos coñecedes con tanta mensaxe e transcendencia? Persoalmente, acostumo tomar precaucións á hora de ver unha obra norteamericana. Non por nada, senón porque Hollywood acostuma a facer un cine enganoso. Mais coa antepenúltima obra de Martin Scorsese, non puiden resistirme. Tamén hai que dicir que, por suposto, a obra non é perfecta. E ao final, quédache unha sensación un tanto extraña, como de indignación, pero inexpresiva. Non coa historia, senón contigo mesmo. Coma se subconscientemente souberas que, realmente, o que acabas de ver, ten máis de verdade que de ficción. O cal é moi característico, porque isto pretende ser superficialmente unha épica. E isto non sucede noutras épicas de Scorsese, por exemplo en "Goodfellas", e iso que ten 20 anos. Por tan...