Frommerich

Que mellor maneira de inaugurar este blog que comentando unha das películas máis épicas dos últimos anos? A ver, que ten tres anos, pero tal e como anda a sétima arte... Ademáis, cantas obras de tal tamaño dos últimos tres anos coñecedes con tanta mensaxe e transcendencia? Persoalmente, acostumo tomar precaucións á hora de ver unha obra norteamericana. Non por nada, senón porque Hollywood acostuma a facer un cine enganoso. Mais coa antepenúltima obra de Martin Scorsese, non puiden resistirme. Tamén hai que dicir que, por suposto, a obra non é perfecta. E ao final, quédache unha sensación un tanto extraña, como de indignación, pero inexpresiva. Non coa historia, senón contigo mesmo. Coma se subconscientemente souberas que, realmente, o que acabas de ver, ten máis de verdade que de ficción. O cal é moi característico, porque isto pretende ser superficialmente unha épica. E isto non sucede noutras épicas de Scorsese, por exemplo en "Goodfellas", e iso que ten 20 anos. Por tan...

Por fin teño o tempo e as ganas para volver a escribir. Para volver facer un blog. Para volver dispor dunha forma de falarlle ao mundo. E aínda que, de novo, teña que ser nun formato díxital. Mais oe, isto é o que hai. No outro blog as cousas foran bastante ben: boa audiencia, boa evolución das publicacións,... A pesar de que hoxe o lea e padeza auténticas arcadas. Era xove e inocente... Soñaba coa III República e con que o cine europeo ía explosionar, facía análises baleiras e algunhas ata amarelistas. Por favor, se nese blog hai publicacións miñas dicindo que Esquerda Unida era comunista. E misturaba ideas de tal forma, que podíache defender a República e ao mesmo tempo falarche de independencia. Incluso cheguei a considerar un bo libro "No estamos locos", de Wyoming. Eran tempos de transición. Pero os libros e as experiencias moldean a túa cabeza. Se queredes podedes visitalo aquí: http://quehablenlosmudos.blogspot.com.es/ Ou non, mellor que non. Así que a cousa va...