Por fin teño o tempo e as ganas para volver a escribir. Para volver facer un blog. Para volver dispor dunha forma de falarlle ao mundo. E aínda que, de novo, teña que ser nun formato díxital. Mais oe, isto é o que hai.
No outro blog as cousas foran bastante ben: boa audiencia, boa evolución das publicacións,... A pesar de que hoxe o lea e padeza auténticas arcadas. Era xove e inocente... Soñaba coa III República e con que o cine europeo ía explosionar, facía análises baleiras e algunhas ata amarelistas. Por favor, se nese blog hai publicacións miñas dicindo que Esquerda Unida era comunista. E misturaba ideas de tal forma, que podíache defender a República e ao mesmo tempo falarche de independencia. Incluso cheguei a considerar un bo libro "No estamos locos", de Wyoming. Eran tempos de transición. Pero os libros e as experiencias moldean a túa cabeza. Se queredes podedes visitalo aquí: http://quehablenlosmudos.blogspot.com.es/ Ou non, mellor que non.
Así que a cousa vai ser así, moi similar á miña anterior experiencia: opinión, crítica, diferentes categorías e temas,... dado que era un formato que funcionaba moi ben. E co que realmente podía abarcar calquer ámbito. De modo que si, haberá política, haberá cine, haberá lectura, haberá videoxogos (xa falaremos disto), vai haber o que me de a gana. A pesar de todo, non deixa de ser o meu blog. Así que aquí vos queda, a mítica primeira carta de presentación que ninguén le. Dígoo por experiencia.

Comentarios
Publicar un comentario
...